ODCINEK OSTATNI
Zostaw mnie!
Mogę iść sama.
To spróbuj.
Jak śmiesz mnie tak zostawiać?
Trzymaj mnie.
Dobrze.
Zostaw mnie, ty draniu!
Jak możesz mi to robić?
Żeby wyjść za ciebie, urządziłam strajk głodowy.
Przekonałam do ciebie swoich rodziców, a ty nie weźmiesz mojej strony?
Przepraszam.
Za co?
Wątpiłem w twoją szczerość,
nie doceniłem twojego poświęcenia się dla naszej rodziny,
dałem się przekonać przez syna
i zapomniałem, że jesteś dla mnie najważniejsza.
Starając się być obiektywny,
oceniałem cię i zostawiałem cię samą,
choć obiecałem, że będę z tobą całe życie,
w każdej sytuacji.
- Przepraszam. - Przyznajesz się do porażki?
Tak, poddaję się.
Wkurzyłeś mnie i tak szybko się poddajesz?
Wcale nie szybko.
Myślałem o tym, odkąd opuściłaś ten pokój.
Jak możesz odwracać się ode mnie?
Miałeś mnie wspierać, nawet jeśli nie miałam racji.
Poczułam się sama na tym świecie.
Byłam samolubna.
Na pierwszym miejscu było szczęście syna.
To się nazywa egotyzm.
Czy naprawdę muszę być krytykowana przez własną rodzinę?
Przez ostatnie kilka dni czułam się taka samotna.
Oczywiście mój syn mógł mnie obwinić. Takie są te przeklęte dzieci.
Ale... ty nie możesz być taki sam.
Jesteś po mojej stronie.
Wybacz mi.
Zapomniałem, że nie jesteś osobą, którą obowiązują te sam standardy
dobra i zła.
Jak mogłeś o tym zapomnieć?
Czułam, jak wali się całe moje życie.
Przepraszam.
Wiesz, co Jeonghun mi powiedział?
Że zaniemówił. Stracił mowę.
Że zawalił mu się świat. Z mojego powodu!
Spytał, kim jestem
i które moje oblicze jest prawdziwe.
Nie rozumie, czemu jestem przeciwna jego małżeństwu.
Twoja rodzina była przeciwna naszemu.
Wtedy też tego nie rozumiałaś.
Dzieci trzeba zostawić w spokoju.
Ile razy mam ci mówić?
Ja jestem twoim partnerem życiowym, nie Jeonghun.
Niech żyje własnym życiem.
Nauczyliśmy go już wszystkiego, co powinien umieć.
Czy będzie żył zgodnie z tym, czy znajdzie coś innego,
to teraz jego wybór.
Musimy go szanować.
Wiem, ale ja tak nie potrafię.
No właśnie.
Wiesz, to dlaczego nie potrafisz?
Wstańmy. Pewnie ci niewygodnie.
Jestem pijana.
Wiem.
Czasem tak trzeba.
Jesteś taka cudowna, gdy się upijesz.
Ojej.
Co ja teraz zrobię?
Chcesz się położyć?
- Tak. - Dobrze.
Nic ci nie jest, mamo?
Idź stąd.
Napij się wody.
Powitaj syna marnotrawnego.
Wyglądam na twoją koleżankę?
Żałuję, że wychowałam cię tak liberalnie.
Wytrzyj ręce.
Jakiś ty grzeczny.
Nie powinnam tak cię wychowywać.
Jesteś za dobry, by cię komuś oddawać.
Mamo!
Wynoś się. Nie mogę na ciebie patrzeć.
Przepraszam.
Za co?
Za to, co zrobiłem, by cię zdenerwować tym małżeństwem.
Ale pamiętaj o jednym.
Jesteś moją matką i nikt nie może cię zastąpić.
Ty draniu.
Na pewno nie teściowa.
Jak w ogóle możesz się do niej porównywać? Zwariowałaś?
Nie mów tak do matki.
Lubię cię, mamo. Cieszę się, że nią jesteś.
Ja cię nadal nienawidzę.
Kocham cię, mamo.
Ja cię nie kocham.
Przestańcie się tak przyciągać i odpychać.
Wcale tego nie robimy.
Owszem, i jesteście w tym bardzo dobrzy.
Mówisz, że go nienawidzisz, a jednocześnie go przyciągasz.
Proszę cię.
Kiedy tak mówisz, nie wątpię, że jesteś moją mamą.
Idź już. Chcę pobyć sam na sam z tatą.
Idź na górę i się wyśpij.
Mama cię pewnie stresuje.
Nie tak jak ciebie.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Dobranoc, mamo.
Ach.
Kara za przysparzanie zmartwień.
Zrozumiem, nawet gdybyś nie przyszła na ślub.
Strata!
Co za strata.
Co za strata...
- Co tu robisz? - Ja to zrobię.
Pozwól mnie.
Powinnaś uważać na początku ciąży.
Tak cię to ekscytuje?
Tak! Powtórzę to wiele razy: tak, tak...
Otworzę.
- Cześć. - Jak możesz? Ufałem ci.
Dohyun, Deullae jest w ciąży!
- Co? - Jest w ciąży. Będę ojcem.
I co z tego?
- Cześć. - Nie mogę przywyknąć, że tu jesteś.
- Jadłeś śniadanie? - Jeszcze nie.
- Coś przygotuję. - Ja to zrobię.
Nie przesadzaj. Co za dużo, to niezdrowo.
Ma rację.
Ona zawsze ma rację. Muszę zacząć robić, co mi każe.
Śmiałem się, że to femme fatale,
ale to prawda!
Kto by pomyślał, że zrobisz mi coś takiego przez kobietę?
Przynajmniej zrobiłem przelew na konto twoje, a nie twojej żony.
Twoja sprawa,
czy oddasz pieniądze czy zostawisz je dla siebie.
Jasne, że dzięki temu nie straciłem,
ale to nie jest takie proste.
Ufam ci bardziej niż innym.
Jestem zły, bo przestało ci na mnie zależeć,
porzuciłeś mnie dla swojej żony.
Myślałem, że będziesz za mną, ale się myliłem.
Nie miałem wyboru.
Spytała mnie, kto jest ważniejszy: ty czy ona. Nie odpowiedziałem,
więc nie otworzyła mi drzwi.
Nawet gdy dowiedziała się o ciąży,
ucieszyła się, dopiero gdy jej odpowiedziałem.
Bałem się, że mnie zostawi.
Ty byś tego nie zrobił, ale ona tak.
Wszystko się układa.
Jestem szczęśliwy.
Nie sądziłem, że będę miał dziecko.
Czy to nie cud?
Przepraszam...
Nie szkodzi. Ważne, że jesteś szczęśliwy.
Wiedziałem, że zrozumiesz.
Nie myśl, że mam się dobrze. Czuję pustkę.
Nie został mi już nikt.
Zapraszam na śniadanie, Dohyun. Ciebie też, skarbie.
Dobrze.
Chodź.
Zjesz z nami.
- Co robisz? - Przyszłaś w porę.
Jak duże łóżko mam kupić? Rozmiar queen czy king?
Boję się, że rozmiar king zajmie cały pokój.
- O ile jest dłuższe? - O około 20 cm.
- A różnica w cenie? - Około 100 $.
Kup rozmiar king.
Łóżko musi być wygodne mimo ciasnego pokoju.
Jeonghun jest wysoki.
A biurko? Pokój jest zbyt ciasny, żeby pomieścić jedno i drugie.
Umieść je w pokoju Deullae. Wykorzystaj oba.
Nie będzie jej w domu tak często, jak mówi.
Muszę się mu jeszcze raz przyjrzeć.
Czemu jeszcze do mnie nie zadzwoniła?
Pani Ha,
naprawdę mają mieszkać ze mną?
Nie lepiej się poddać i kupić mieszkanie,
żeby syn nie musiał mieszkać z teściową?
Która godzina?
Możesz jeszcze pospać.
- Ładnie pachnie. - Proszę.
Wypiję później.
Wyjedźmy gdzieś.
Już dawno nie mieliśmy czasu tylko dla siebie.
Jesteśmy razem od prawie 30 lat,
więc myślałem, że nasze małżeństwo jest bezpieczne, że będzie trwało zawsze.
Ale zdałem sobie sprawę, że się mylę.
Nie ma bezpiecznych małżeństw.
Trzeba do końca ciężko nad nim pracować,
tak jak do tej pory.
Ja też się czegoś nauczyłam.
Nie da się kontrolować dzieci.
Możesz próbować, ale i tak nie posłuchają.
Same muszą nauczyć się, co to życie.
Zarezerwowałem bilety. Cztery dni na Hokkaido.
Pojedziesz ze mną?
A z kim innym miałbyś jechać?
Ostatnio je jak smok.
Chcesz jeszcze ryżu?
Dziękuję, zjadłem już dwie miski.
Biedaku.
Pewnie czujesz ogromną pustkę.
Czemu płaczesz? To mnie się chce płakać.
Przez ciebie tak się czuję.
Nie wiem, czemu ostatnio jestem taki płaczliwy.
Starzejący się mężczyźni produkują więcej kobiecych hormonów.
Stałeś się ostatnio bardziej emocjonalny.
Skarbie, proszę cię. Nie mów, że jestem stary.
Niech pomyślę... Mam 43 lata,
skończę 51, gdy nasze dziecko zacznie podstawówkę.
A jak nie zaakceptuje mojego wieku?
I ty to mówisz?
Skończę 60 lat, gdy dziecko będzie w trzeciej klasie.
To prawda. W porównaniu z tobą jestem młody.
Proszę, co za radość.
Cieszy cię myśl, że twoja żona skończy 60 lat?
Wolę to, niż myśleć o mojej 60-tce.
Gdybym była młodsza niż ty, też bym tak myślała.
Prawda?
Zawsze się tak zachowujecie przy gościach?
Wybacz, Dohyun. Serce mi się kraje, gdy o tobie myślę.
O co chodzi? To do ciebie niepodobne.
Humory jak u kobiety w ciąży nie panującej nad emocjami
z powodu hormonów.
- Dohyun! - Nie jestem siostrzeńcem.
To prawda.
Po rozwodzie przestałeś nim być.
Panie Nam,
czemu pan wciąż upomina mojego męża?
- Co? - Przysłuchuję się temu i tak jest.
- Nie obraża cię to? - Nie zależy mi.
Czemu więc ja się przejmuję?
Na twoim miejscu też tak bym się czuł.
Proszę cię.
Wybacz, nic nie poradzę.
Mam na jej punkcie bzika. Nic nie mogę zrobić.
Wychodzę.
- Hej. - Do widzenia. Wiesz, gdzie są drzwi.
Zjedz chociaż deser.
Będzie mi przykro, jeśli tak wyjdziesz.
Trzymajcie się. Co innego mogę powiedzieć? Jesteś szczęśliwy.
- Hej, Dohyun. - Co?
A ty nie możesz być szczęśliwy?
Jestem szczęśliwy,
ale przykro mi, że ty nie jesteś.
Nie byłoby mnie tu, gdyby nie ty.
Zawsze gdy chciałem ze sobą skończyć,
ty mnie ratowałeś.
Myślałem, że nigdy nie będę szczęśliwy,
ale wiesz...
Nigdy bym tego nie miał, gdybym wtedy umarł.
Nie bądź głupi.
Korzystaj z tego najlepiej, jak się da.
I przestań płakać.
Zmieniam się.
Rozsypuję się, jest coraz gorzej.
Musisz być zadowolony, bo tego pragnąłeś.
W tamtej wyglądała lepiej.
Ja wolę tę.
Ja też wolę tamtą.
Weźmy tamtą.
To nasz ślub. Czemu chcesz kupić tę, którą woli Dongbi?
Suknie ślubne nie są dla pana młodego,
ale dla panny młodej i gości.
Ty nawet nie zwrócisz uwagi.
Weźmy tamtą,
poproszę, żeby ją dopasowano.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Stańcie razem. Zrobię parę zdjęć.
Zamierzamy wpaść do restauracji Gijunga. Przyłączysz się?
Stańcie razem.
Idziesz z nami?
Nie, jestem zajęta.
Nie będziemy tam długo.
Przepraszam.
Trzy, dwa, jeden.
Czy coś złego się stało na spotkaniu z matką Gijunga?
Poznałaś moją ciocię?
- Tak. - Nie jest łatwa.
Bałam się jak diabli.
Przeraża jak twoja mama, tyle że sto razy bardziej.
Sto razy bardziej niż moja teściowa?
- Wpakowałaś się w kłopoty. - Tak.
Mam obgadywać z wami swoją mamę i ciocię?
Wybacz, skarbie.
Nawet prezydent to znosi. To tylko moja mama.
Powinniście już iść.
Pójdę już. Robicie się ckliwi.
To znowu wy.
Usiądźmy. Mamy coś dla ciebie.
Co takiego?
PO DWÓCH ROZSTANIACH ZNÓW RAZEM. JUŻ NA ZAWSZE.
„Po dwóch rozstaniach znów razem”. To dobrze?
Oczywiście. Nie masz pojęcia, jak ciężko do siebie wrócić.
Ale jeśli byśmy nie zerwali,
nie zrozumielibyśmy, ile dla siebie znaczymy.
Czemu nie pójdziesz do Dongbi i tego nie naprawisz?
O czym ty mówisz?
Pokłóciliście się, prawda?
Spytałam, czy chce się z tobą zobaczyć. Nie chciała.
Z doświadczenia wiem, że lepiej długo z tym nie czekać.
Ostatnio wszyscy tylko doradzają.
Nie sądzę, żeby jakiś człowiek był wart tego,
by z jego powodu cierpieć.
MINYI DONGBI
Coś się stało?
Mnie pytasz? Co z pracą, którą ci dałem?
Broszura gotowa? Powinnaś mi ją dać.
Przyniosę ci.
Przyjdę do ciebie.
Nie, ja przyjdę do twojej restauracji,
bo boję się twoich podstępów.
Jestem podstępny?
Co musimy zrobić teraz?
Zapytać twoją mamę, czy zaprowadzi cię do ślubu.
Spytam ją, gdy wrócę do domu.
Nie, zrób to w mojej obecności. Tak jest grzeczniej.
Może pomyśleć, że żartujesz, jeśli zrobisz to sama.
Nigdy nie słyszałem, by matka prowadziła pannę młodą do ślubu.
Twojej mamie będzie trudno podjąć decyzję.
Rozumiem. Dziękuję.
Masz łatwość dziękowania i przepraszania. Podoba mi się to.
Ale czasami wariuję, prawda?
Dobrze, że siebie znasz.
Chcesz, żebym prowadziła cię do ślubu?
Tak.
Nigdy nie słyszałam, żeby matka to robiła.
Najpierw też uważałem, że to dziwne, ale to niezły pomysł.
Nie, to będzie wyglądać śmiesznie.
Odkąd tak się przejmujesz opinią innych?
To ty masz obsesję na punkcie norm. Czy to normalne iść do ślubu z mamą?
Nigdy nie miałam życia uznawanego za normalne, więc czemu nie?
Nie zrobię tego.
Jak nie ty, to kto?
Pójdziecie razem.
Wiele par tak robi.
Ty powinnaś to zrobić.
To pasuje do twojej osobowości.
Mojej osobowości?
- Lubisz brylować. - Hej.
Chcę iść z tobą.
Powiedziałam, nie.
Czemu prosisz mnie o coś tak absurdalnego?
Twoja mama nie chce się ze mną spotkać?
Wyjechali z tatą na wycieczkę.
Powinna już zrezygnować...
Czy ona...
nadal jest przeciwna małżeństwu?
Przykro mi, mamo.
Ale ja się wprowadzam.
Nie o to mi chodziło...
Nie musimy zmienić tapety w pokoju?
Musimy.
Zrób to za swoje. Dałam ci pieniądze.
Dobrze...
Nie mogę ich wyciągnąć...
Oddaj mi książeczkę.
Nie o to mi chodziło.
To kolejna rzecz na liście.
Wybór tapety?
Skąd wiedziałeś? Skarbie, jesteś niesamowity.
To już za dużo.
Co by to było, gdyby tu jeszcze była Deullae z mężem.
Wychodzisz?
Spotykam się z żoną Dohyuna. Z twoją siostrzenicą.
Współczujesz bratu?
Oczywiście. To mój brat.
Przez ciebie źle go potraktowałem.
To prawda. Zrobiłeś, co musiałeś.
Nie powinien być taki cwany.
Nie używaj takich przykrych słów. Dziecko słucha.
Nasze dziecko ma prawo słyszeć wszystkie słowa.
Na tym świecie słyszy się więcej słów negatywnych niż pozytywnych,
więc musimy je przygotować.
To ma sens.
Ty mi to mówisz?
Przy okazji nie mów Hyejin, że jestem w ciąży.
Dlaczego?
Chcę ją zaskoczyć. Impreza-niespodzianka.
Rozumiem.
Tajemnica.
Rety, ale absurd.
O, Boże.
Oczywiście Deullae. Musi dzwonić w najgorszej chwili.
- Co? - Cześć, kochana siostro.
To obrzydliwe. Zwracaj się tak do męża.
Zjedzmy razem kolację. Wpadnę do ciebie.
Zadzwoń też do dzieci. Muszę wam coś oznajmić.
Nie przyprowadzaj męża.
Wiesz co? Zdobyłam pierwsze miejsce.
Co masz na myśli?
Jestem dla Minho najważniejsza.
Będzie cię teraz słuchał?
Już słucha.
Rozwiązałam też problem Hyejin.
Jak?
Później ci powiem.
Muszę coś ogłosić, więc dopilnuj, by wszyscy byli na kolacji.
Dobrze? Do zobaczenia.
Co, u licha, ona chce ogłosić?
I jak rozwiązała problem Hyejin?
Nie mówmy o ogłaszaniu, powiedz, jak rozwiązałaś problem Hyejin.
O co chodzi?
Chciałem z tobą pomówić.
Jestem tu dziś nie jako twój wuj, ale brat męża.
Czy Dohyun wraca ostatnio na noc?
Tak, jeszcze się nie wyprowadza.
Może nie chce.
Możesz mu tym razem wybaczyć?
Ma zaburzenie obsesyjno-kompulsywne.
Jego rodzina miała za duże wymagania,
co powodowało u niego duży stres.
Jest jak siedmiolatek w ciele dorosłego
i nie wie, co z tym zrobić, więc zachowuje się jak dupek.
Możesz być łaskawa jako matka i mu odpuścić?
Nie on jeden jest w głębi duszy dzieckiem.
Kiedy ja byłam mała, musiałam udawać dorosłą,
więc nie miałam przyjemnego dzieciństwa.
Serce mi się kraje, gdy o nim myślę.
Jest taki samotny.
Nie radzi sobie, gdy się na niego nie zwraca uwagi,
a teraz, gdy go nienawidzisz, jest zupełnie zagubiony.
Potrzebuje opieki.
Ja ledwo mogę teraz zadbać o siebie...
O Taewona i siebie.
Dohyun ma ciebie. Bardzo cię lubi.
Pieniądze, które były w banku na moje nazwisko,
przelałem na jego konto.
Pewnie czuje się zdradzony.
Był u mnie dziś rano,
ale wyszedł, gdy zobaczył moją radość z ciąży Deullae.
Jest bardzo delikatny.
Deullae jest w ciąży?
Miałem ci nie mówić.
To miała być niespodzianka podczas kolacji.
Jest ostatnio bardzo szczęśliwa.
- Udawaj, że nie wiesz. - Gratulacje.
Wszystkie pieniądze z fałszywego konta są teraz na koncie Dohyuna.
One też podlegają podziałowi majątkowemu.
To dobrze.
Upomnę się o to na następnej rozprawie.
Na pewno upomną się o to na następnej rozprawie.
Pański utajniony kapitał zostanie ujawniony.
I będzie przedmiotem podziału majątkowego?
Tak.
Zastanówmy się nad naszymi argumentami. Kto ma większe szanse na wygraną?
Niestety pańska żona.
Skąd taki szybki wniosek?
Mówiłam to panu na początku.
Popełnił pan błąd, którego nie da się już naprawić.
Artykuł 840, sekcja jeden Kodeksu Cywilnego: niewierność.
Nie może pan dowieść niewinności.
Z uporem twierdzę, że nigdy jej nie zdradzałem.
Jeśli mój mąż będzie się upierał, że nie miał romansu,
ujdzie mu to na sucho?
Obecnie nawet częste SMS-y do osoby płci przeciwnej
mogą być uznane za zdradę.
A on posunął się o wiele dalej.
Więc bez wątpienia orzekną jego winę.
Tak. Mam go pod obserwacją.
Chwaliłem się przed nim, że mamy coś więcej niż dowód,
ale to tak na wszelki wypadek. Wciąż odwiedza modelkę.
Teraz nie mogą się wymigać.
Dziękuję.
A co z moimi wydatkami?
Według komisji mediacyjnej
twoje nadmierne wydatki nie stanowią problemu.
Nie wiem, jak zamierza dowieść wykorzystanie przez twoją matkę.
Będzie miał spory problem.
Zatem ile dostanę?
Mamy dobrą kartę, czyli niewierność,
więc sąd weźmie naszą stronę. Prawdopodobnie.
I dostanę prawo do opieki?
Nie mamy jeszcze wyników testów psychologicznych pańskiego syna.
Nie wiem, czy okażą się pomocne,
ale zwykle opieka nad siedmiolatkiem jest przyznawana matce.
Nic nie uzyskamy w tym procesie?
Wiedział pan to od początku.
Powiedzmy to sobie jasno.
Zrobiliśmy to, by pognębić pańską żonę.
Nie chciał pan dać jej pieniędzy,
więc zdecydował, że ją najpierw pognębi.
W czasie procesu podniosę kwestię
niesprawiedliwości ze strony pani męża.
Rozpoczął proces przeciwko tobie, choć to on był niewierny.
Wezmą to pod uwagę?
Tak. Sędzia nie jest głupi.
Słabo maskowane złe intencje,
próba uniknięcia winy poprzez fałszywe oskarżenia żony,
osoby, z którą się żyło.
To niewłaściwe.
Powinien pan się z tym pogodzić.
Nic pan nie zyska na tym procesie.
Nie oddam opieki.
Porozmawiamy, gdy będą wyniki testu syna.
A jeśli okażą się korzystne dla żony?
Ona ją dostanie.
Jakie mam prawa do własnego dziecka?
Może je pan odwiedzać.
Rozumiem.
Proszę o informację o wynikach.
Dobrze.
Proszę. Zobacz. Muszę zaraz iść.
Czuję się poniżony.
Dlaczego?
Tak mało dla ciebie znaczę?
Brzmi znajomo.
Tak mi powiedziałaś.
Zadowolona jesteś, że to słyszysz?
Nic w tym złego.
Chyba nadal mnie nie doceniasz.
Wielu rzeczy ci jeszcze nie pokazałem.
Zmienisz zdanie, gdy je zobaczysz.
Pokaż je innej dziewczynie.
Jeszcze to.
Co robisz?
Dotrzymuję ci kroku.
Nie wiedziałam, że potrafisz.
Mówiłem, że mam nieskończone możliwości.
Co z tobą? Przez ciebie czuję się niezręcznie, wracaj.
To jest niedobre. Popraw.
Nawet się nie przyjrzałeś.
Ale nie podoba mi się.
Co za dupek.
Zrobię nowe.
Dokąd idziesz?
Mówię, że zrobię nowe.
Jak mogę ci ufać?
- Czego chcesz? - Zrób to przy mnie.
Zobaczmy, jak ci pójdzie.
Zrobiłeś się dziwny.
Co z tobą? Przestań być taki sztuczny. To do ciebie niepodobne. Wyluzuj.
Zawsze chciałam to zrobić.
Odpychałem cię, gdy chciałem oparcia,
i szukałem czegoś innego, choć chciałem ciebie.
Bałem się, że okaże się, że cię potrzebuję,
więc udawałem luzaka.
Nie mów takich rzeczy.
Mącą mi w głowie.
O to mi chodzi. Chcę, żebyś zmieniła zdanie.
Nie zostawiaj mnie.
Nie chcę wymuszać poświęcenia.
Ale co mogę zrobić?
Nie odsunę się od rodziny.
Ale nie potrafię trzymać się od ciebie z dala.
Nie mam takiej odwagi jak ty.
Nie zrzeknę się tego, co daje mi rodzina.
Nie jestem tak silny jak ty,
ale o wiele słabszy i głupszy.
Wybacz.
Nie pozwolę ci odejść.
Nie chcę, byś odeszła.
Już dawno tak razem nie leżeliśmy.
Tak.
Jest przyjemnie.
Zamieszkamy razem?
Zapomnijmy o małżeństwie, po prostu zamieszkajmy razem.
Uwolnimy się od rodziny.
Czy to nie byłoby zbyt niebezpieczne
dla kobiety chcącej stabilizacji?
Zacznijmy od początku.
Znajdźmy naszą własną drogę.
Raz byłam niewierna, a ty nawaliłeś,
więc cofnijmy wszystko.
Zróbmy to, jak należy.
Czemu tu przyszliśmy?
Nie chcę, by moja dziewczyna żyła w cieniu.
Nie zniosę tego.
Nie będzie ślubu w obecności rodzin.
Tylko ty i ja.
Zamieszkajmy razem. Weźmy ślub.
Niezalegalizowane małżeństwo.
Miałem zamiar się oświadczyć
w dniu, gdy zamierzaliśmy podpisać intercyzę.
Zepsułaś ten dzień.
Nie wierzę w wieczną miłość,
ale Minyi Dongbi cierpiącą z braku uczuć
będę kochał zawsze.
Miesiąc miodowy w Paryżu.
Pamiętasz naszą pierwszą wyprawę?
Mamo.
Babciu!
Moje ty cudo!
Gdzie Deullae?
Jeszcze jej nie ma.
Nie mam pojęcia, co ona chce ogłosić.
Wyszła za mąż i robi mnóstwo zamieszania.
Jest w ciąży.
Co?
Widziałam wuja.
To była tajemnica, ale mu się wyrwało.
Musi robić to, co inni.
Zasługuje na zamieszanie.
Prawda?
Wróciłam. Jesteście.
Mój mały chłopczyk też.
Po co Deullae nas wezwała?
Jest w ciąży.
Ojej.
Jestem.
Jesteśmy tutaj.
Już jesteście.
- Tak. - Dobry wieczór.
- Pewnie jesteście głodni. - Tak.
Co się stało?
A co?
Przestaliście rozmawiać, gdy weszłam.
Ty jesteś najgłośniejsza z całej rodziny. To nic nowego.
Zawołam was, gdy kolacja będzie gotowa.
Wiecie co?
Mam wam coś ważnego do zakomunikowania.
Co takiego?
Powiem wam później. Musicie zaczekać.
Opłaci się.
- Wiesz, co to, Minho? - Tak.
Oczywiście, że wie.
Ma prawo wiedzieć o mnie wszystko.
Prawda, skarbie?
Oczywiście.
Zanim wam powiem,
musicie obiecać mi jedno.
Co?
Nie ważcie się śmiać.
Czemu się śmiejecie?
Nie wiecie, co chcę powiedzieć.
Jesteś w ciąży.
Co?
Babcia tak powiedziała.
Skąd wiedziałaś?
Hyejin mi powiedziała.
A ty skąd wiedziałaś?
Minho mi powiedział.
Błagałam, żebyś trzymał to w tajemnicy. Rozczarowałeś mnie.
Za bardzo lubisz zaskakiwać.
Co to za zaskoczenie, że jesteś w ciąży?
Co innego, gdybym to była ja.
Mamo.
Posunęła się za daleko.
Wszystko twoja wina.
Przez ciebie nam się nie udało. Masz kochankę.
Żyj z nią. Czemu mi to robisz?
Co takiego złego zrobiłam, gdy byłam z tobą?
Czy sąd rodzinny pomaga ludziom się rozwieść?
- Tak. - Pomoc jest dobra?
Tak, dobra.
Mam świetny pomysł.
To buty taty.
Masz rację. Tata pewnie jest w domu.
Co robisz?
Trzeba je równo układać.
Pani w przedszkolu mnie tego nauczyła.
Czy tata jest w gabinecie?
Może.
Tato!
Nie ma go.
Może jest w łazience.
Najpierw przebierz się w pokoju, a potem umyj zęby.
Dobrze.
Mama otworzy.
Tato.
Tak.
Byłem w gabinecie.
Zobaczyłem twoje buty i wiedziałem, że tu jesteś.
Naprawdę? Gdzie byłeś?
U babci.
Co tu robisz?
Miałem ochotę przyjść.
Znowu będziemy spać wszyscy razem?
Najpierw się przebierzmy i umyjmy.
Nie możemy spać razem?
Możemy...
Czego szukasz?
Alkoholu.
Mama pewnie wzięła. Nie mogę znaleźć.
Po co ci? Wszystko toczy się po twojej myśli.
Naprawdę?
Nie widziałeś Taewona?
Nie zauważyłeś, jaki jest spięty?
Nie zrobiłbyś nam tego, gdybyś to widział.
Spięty?
Co to za sentymenty?
Co robiłeś w jego pokoju?
Nie wolno mi wejść do pokoju syna?
Dajesz mu nadzieję, że się nie rozwiedziemy.
On myśli, że nasz rozwód to jego wina
i że może mu zapobiec, jeśli będzie grzeczny.
To ma być rola siedmiolatka?
Co mam zrobić?
Chcę to szybko zakończyć.
Nie masz pojęcia, co znaczy wychowanie dziecka.
Przestań robić z niego zakładnika, żeby się na mnie zemścić.
Na razie wszystko świadczy o tym, że pewnie wygram.
Pewnie wiesz. Widziałeś się z prawniczką.
Tak dobrze znasz syna,
a mnie nie chcesz zrozumieć?
A muszę?
A ty próbowałeś zrozumieć mnie?
Czuję niepokój. Już nie wytrzymuję.
Jestem samotny. Wariuję.
Wszyscy są samotni i pełni niepokoju,
ale nie stają się takimi miernotami jak ty.
Już dobrze, Taewon. Z mamą wszystko w porządku.
Chciałbym umrzeć, mamo.
Nie było nas tylko kilka dni,
a mam poczucie, jakbyśmy wyjechali z Seulu na długo.
Wyjazd był cudowny.
Tak. Całkiem się odstresowałam.
Zacznijmy nasze życie od nowa.
Moja siostra.
Halo.
Czemu nie odbierałaś?
Wracam z podróży.
Każdy dolewa oliwy do ognia.
Co się stało?
Gijung wyjechał i wziął ślub.
Dzwonił kilka dni temu, że są teraz w podróży poślubnej.
Powinnam bachora stłuc na kwaśne jabłko. Przecież ją ostrzegłam.
Dzieci nie da się kontrolować.
Myślisz, że coś ich obchodzi?
W ciężkiej chwili odwrócą się plecami.
Więc ty też...
Jesteś taka sama jak twój mąż.
Przestań z tymi jałowymi radami.
- Co się stało? - Gijung i Dongbi potajemnie się pobrali.
Czemu gdy dzieci się żenią,
człowiek staje się nieracjonalny, samolubny
i myśli tylko o nieszczęściu własnego dziecka?
Spowiadasz się?
Chcę powiedzieć,
że zamierzam przestać się dręczyć,
traktując życie mego syna jak własne.
To nie jest tego warte.
Małżeństwo zaczyna się od dwojga
i na dwojgu kończy.
Masz rację.
Na końcu zawsze jest dwoje.
Co ci powiedziałem?
Skup się na mnie.
Miałeś rację.
Bez ciebie nie dałabym sobie rady.
Zrobiłabym to samo, co matka Hyeyun.
Nie ma jak w domu.
Tu jest najlepiej.
Co to?
Po dwóch rozstaniach znów razem. Już na zawsze.
To ich zaproszenie ślubne. Musimy się najpierw tym zająć.
Kazać Jeonghunowi wrócić wcześniej?
Najpierw zajmijmy się matką Hyeyun.
Skończę tę bitwę za pomocą jednego ciosu.
Nareszcie.
Nic innego nie możesz zrobić.
Halo?
Jak się masz?
Dobrze, dziękuję. A ty?
Nie spodziewałam się, że zadzwonisz. Myślałam, że się już nie zobaczymy.
Takie jest życie.
Nawet wrogowie stają się przyjaciółmi.
Spotkajmy się.
Mamy wiele do omówienia.
Wychodzisz?
Matka Jeonghuna zaproponowała spotkanie.
Ciekawe po co.
Chce się poddać. Nie może być innego powodu.
Jeonghun tu przyjdzie.
Ustawimy meble, kiedy przywiozą łóżko.
Już nie musicie.
Dostaniecie dom. Matka Jeonghuna nie pozwoli synowi ze mną mieszkać.
Nie dziel skóry na niedźwiedziu. Może się stanowczo sprzeciwić.
Nie. Mam przeczucie, że nie o to chodzi.
Brzmiała pozytywnie.
Wynajęli już komuś dom w Changsin-dong.
Może będą musieli wynająć inny.
Chciałabym, żeby już się nam nie sprzeciwiała.
Żeby dostała dom, a wtedy się was pozbędę.
Przecież przechwalałaś się, że nas przyjmujesz.
Mam już dość tego zamieszania, które tu robicie.
Będziecie mi bez przerwy zrzędzić.
Wszystko zaczyna się układać.
Jeśli będzie mnie błagać,
bym wam pozwoliła zamieszkać w domu, który wam szykuje,
zagram niedostępną.
Przestań marzyć.
Do tego nie dojdzie.
Przekonasz się. Znam ją lepiej niż ty.
Bez wątpienia.
Mamy opinię lekarza na temat testu waszego syna.
Możemy przejść do pełnej ofensywny wobec pana Nama.
Mamy wyniki testu psychologicznego pana syna.
„Biorąc pod uwagę, że matka opiekuje się chłopcem,
nie ma powodów,
by przyznać opiekę ojcu”.
To koniec.
Opieka na pewno będzie moja?
Tak.
Chcesz skończyć tę żmudną walkę?
- Tak. - Musimy skłonić go do podpisania ugody.
Mimo że on jej nie chce?
Trzeba trochę elastyczności.
Jego prawniczka wie, że proces nie jest dla niego korzystny
i że lepiej pójść na ugodę.
Każe mu tak zrobić, prawda?
Nie może mu nic narzucić, to jej klient.
To mogłoby mieć wpływ na jej karierę.
Nie rozumiem.
Już mówiłam.
Bez ważnego powodu opieka zwykle przyznawana jest matce.
Wydaje się, że nie udało się panu stworzyć więzi z synem.
Muszę pójść na ugodę?
Tak będzie lepiej.
Da jej pan pieniądze, nawet jeśli będzie proces.
Ale sąd trzyma orzeczenia przez 40 lat.
To znaczy?
Można będzie sprawdzić w sądzie lub urzędzie prokuratora
orzeczenie sądu w sprawie pańskiego rozwodu
przez 40 lat.
Czyż to nie poniżające?
Musi pan dać jej pieniądze, ale nie musi zostać poniżony.
Witaj, jak się masz?
Dobrze, a ty? Dobrze wyglądasz.
Wybraliśmy się z mężem w podróż.
Pewnie było miło.
Przepraszam za to, co się zdarzyło.
No tak. Wiedziałam.
Chodziło mi wyłącznie o syna
i kierując się nadzieją, że będzie miał lepsze życie,
nie potraktowałam cię z należytym szacunkiem.
Cieszę się, że w końcu to zrozumiałaś.
„Do tanga trzeba dwojga”.
Obie jesteśmy odpowiedzialne za nasze problemy
w trakcie przygotowań do ślubu.
Zgadzam się z tobą.
Jeonghun mi mówił.
No nareszcie.
Dziękuję.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Szczerze mówiąc, dla nas to ogromne obciążenie
kupić mu dom, gdy się ożeni.
A ty byłaś tak miła, że przyjęłaś go pod swój dach.
A więc pozwolisz swojemu synowi mieszkać z teściową?
To nie była moja decyzja.
Jeonghun tak zdecydował.
Postanowiłam szanować jego decyzje.
Nie tego oczekiwałam.
Nie tylko ty masz rozum, Deulja.
To także twój syn.
Nie będziesz żałować, że mi go oddałaś?
Skąd. Im wyjdzie to na dobre.
Oboje pracują. Być może ktoś będzie musiał zająć się dzieckiem?
W dodatku chce, bym bawiła dziecko?
Sama je baw. Ja je mogę odwiedzać.
Przecież byłaś przeciwko temu małżeństwu.
Czemu nagle zmieniłaś zdanie?
Zrozumiałam, że męża nie można porównywać do syna.
Wszyscy zapominają, że jestem wdową.
Są przy mnie strasznie ckliwi.
Nie o to mi chodziło. Muszę już iść.
Nie możesz tak po prostu odejść.
Jeszcze coś?
Nie doszłyśmy do sedna.
Jestem za tym małżeństwem.
Zrozumiałam.
I za tym, żeby twój syn ze mną mieszkał?
To chyba dobrze, gdy teściowa się nim zaopiekuje.
Poza tym postanowiliśmy jeszcze w tym miesiącu przenieść się na wieś.
Tego za wiele.
Do zobaczenia na ślubie.
To bez sensu.
Niemożliwe. Jutro znów zmieni zdanie.
Pozwoli, by jej drogi syn mieszkał z rodziną żony?
O co tu chodzi?
Czemu ona mi to robi? Jak może zrezygnować z syna?
Co to jest?
Co oni planują?
Co wy robicie?
Biurko będziemy musieli wstawić do pokoju ciotki.
Ten pokój jest za mały.
Wszystko w porządku?
Co się stało, mamo? Jesteś taka blada.
Mama Jeonghuna powiedziała coś złego?
Zaakceptowała wasze małżeństwo.
A więc w czym problem?
Nie ma problemu.
A więc ona...
śmieje się ostatnia.
Życie jest niesprawiedliwe.
Żyje wygodnie i tak już pozostanie,
a ja jestem skazana na ciężkie życie, jakie zawsze wiodłam.
Wyglądasz na szczęśliwą.
Szkoda, że nie widziałeś jej miny.
W drodze powrotnej pomyślałam,
że gdyby patrzeć na to jak na rozgrywkę,
matka Hyeyun ciągle mnie szturchała, a ja ją powaliłam jednym ciosem.
Cieszy cię zwycięstwo?
Oczywiście. Nie zauważyłeś?
Nawet nie brałam lekcji przemawiania.
Choć nie jestem w tym zbyt dobra,
lepiej potrafię zrozumieć sytuację.
Wspaniale.
Muszę ci podziękować.
Małżeństwo to nie tylko uniezależnienie się dzieci od rodziców.
To rodzice muszą się uniezależnić od dzieci.
Naprawdę będziesz pracować? Nie jesteś zmęczona?
Jestem, ale muszę coś skończyć.
Co zamierzasz robić?
Też mam pracę.
Zobaczymy się w domu.
Mówisz to tak naturalnie.
Bo to teraz nasz dom.
Jesteś wart tych cierpień, które zgotowała nam twoja mama.
Nie pozwolę ci odejść.
Nie pozwól.
- Idź już. - Pa.
Wróciliśmy, mamo.
Spotkamy się u Gijunga jak ostatnio?
Spróbuj jeszcze raz.
Jesteś już.
Otwórz drzwi, szybko.
Najpierw musisz od nich odejść.
Co?
Nie chcę znów oberwać.
Jak śmiesz mnie tu wzywać?
Każdy ma gdzieś twoje małżeństwo.
Mylisz się, jeśli myślisz, że to coś zmieni.
Niezalegalizowane małżeństwa też są chronione przez prawo.
Ale masz błędne informacje. Nasze małżeństwo to coś innego.
Zalegalizowaliśmy je, tyle że bez intercyzy.
Jesteśmy chronieni prawem.
Co?
Sytuacja jest teraz o wiele lepsza. Dziękuję za pomoc.
Teraz, nawet jeśli mnie wyrzucisz, nie pozbawisz mnie wszystkiego.
Nigdy więcej mnie nie bij.
Jesteś matką mężczyzny, na którym mi zależy,
więc postaram się cię zaakceptować.
Kto ma akceptować kogo?
To wszystko, co chcę powiedzieć.
To nasz dom.
Jeśli chcesz kolację, coś przygotuję.
Ale jestem słabą kucharką, zwykle gotuje Gijung.
Nauczę się.
Nie masz wstydu.
Taewon.
Zostaw go.
Zjedzmy kolację.
Mama kazała ci czekać w salonie. Co tu robisz?
Co robisz?
Porozmawiajmy.
Nie mam nic do powiedzenia.
Chodźmy na ugodę.
Pomów z moim adwokatem.
Porozmawiajmy o tym później.
Taewon.
Tata nie jest groźny.
On mnie wtedy nie bił.
Tylko się bawiliśmy.
Tata jest dobrym człowiekiem.
Nigdy w to nie wątp.
Kiedy bawisz się z kolegami,
niekiedy walczycie na miecze albo się siłujecie, prawda?
Mama i tata robili to samo.
Zobacz.
Mama trzyma tatę za rękę.
Też chcesz ją chwycić?
Jesteśmy we trójkę rodziną.
I trzymamy się za ręce, jak dawniej.
Tata nie jest złym człowiekiem.
Tak.
Chodźmy jeść.
Dobrze.
Dziękuję.
Nie zrobiłam tego dla ciebie,
tylko dla Taewona.
Nie chcę cię zniszczyć.
Nie załamuj się.
Nie tego chcę. Bądź szczęśliwy. Jesteś tatą Taewona.
Miej dobre życie.
Choć cię nienawidzę,
chcę, byś miał szczęśliwe życie.
Nie chcę cię zniszczyć.
Proszę, zrób to, jak należy.
Przecież robię.
Skąd! Jesteś poza rytmem.
Ćwiczyłaś? Jesteś w tym bardzo dobra.
Żartujesz? Wcale nie mam na to ochoty.
Zobacz.
Najpierw prawa stopa. Powoli.
Lewa.
Tak, powoli.
Dobrze.
Dzień dobry.
Dzisiaj
będę celebrował ślub.
Zdecydowałem się na to
ze względu na zdanie,
jakie widniało na zaproszeniu.
„Po dwóch rozstaniach znów razem.
Już na zawsze”.
Przemówiło to do mnie, odkryło historię ich miłości
i poruszyło moje serce.
Te słowa
będą dziś dla nich przesłaniem.
Od tej chwili
nigdy od siebie nie odejdziecie.
Proszę.
Może my też powinniśmy wziąć ślub.
Możemy to nadrobić, jeśli chcesz.
Nie w ciąży.
Ogłaszam was
przed Bogiem i zgromadzonymi tutaj
mężem i żoną.
Gratulacje!
Żałujesz, że nie było ślubu?
Nie, podoba mi się, jak to zrobiliśmy.
Wszystkiego najlepszego.
Spisaliście się wspaniale.
Usiądź, proszę.
Cieszę się, że już po wszystkim.
Teraz jesteśmy rodziną, a nasze dzieci są szczęśliwe.
Ale jednej rzeczy wciąż jestem ciekawa.
Jakiej?
Sprawdziłaś nas, prawda?
Myślisz, że się przyznam?
Nie.
Teraz możesz mi powiedzieć.
Jestem ciekawa.
No przecież sprawdziłaś.
Nieprawda.
No przyznaj się, nie odpuszczę.
Teraz to już nie ma znaczenia.
Zrobiłaś to.
Powiedziałam, że nie.
Wiem, że tak.
Przyznaj się.
Powiedziałam już, że nie. Co z tobą?
Jesteś taka uparta.
Niedługo się zaprzyjaźnią.
Po walce ludzie się zaprzyjaźniają.
Wiesz co?
Były dla nas swatkami, ale też złamały nam serca.
Wiem. Zależy, jak na to patrzeć,
były tym i tym.
Cieszę się, że już po wszystkim, ty mącicielko.
Ja? Chyba żartujesz.
To ja cierpiałam.
Kiedy mama już miała odpuścić i dać nam dom,
i wiedzieliśmy, że w końcu możemy się pobrać, rzuciłaś mnie.
To było żałosne.
Wciąż cię to porusza? Baba z ciebie.
Wolisz moją kobiecą stronę czy nadąsanego chłopca?
Żartowałam.
Zdenerwowałeś się, bo nazwałam cię babą?
- Ależ ty się dąsasz. - Nie wiem, o czym mówisz.
Nie wmawiaj mi.
Przecież naprawdę się dąsasz.
Ty też się dąsasz. Brawo, pani nadąsana.
Jestem przeszczęśliwa. I co ty na to?
Czułem się tu prawie jak w domu.
Wiem.
- Trzymaj się. - Ty też.
Zadzwoń przed odebraniem Taewona w przyszłym tygodniu.
Dobrze.
Znowu płacze. Co oni wyprawiają?
- Mamo, możesz coś z nią zrobić? - Co się stało?
Już dobrze, malutka.
Chodź na śniadanie, skarbie. Jest późno.
Przestań płakać.
Mamo, połóż ją sobie na plecach.
Dlaczego ja? To ty ją zabierasz do żłobka.
Nie dziś. Jestem spóźniona. Ty ją dziś odwieź.
Skarbie, pospiesz się!
Już idę.
Dzień dobry, mamo.
Dzień dobry, Soyul.
Z tobą uszłoby jej na sucho morderstwo.
Macie gdzieś, jaka jest cholernie ciężka.
Mamo, nie przeklinaj przy niej.
Ile razy mam ci powtarzać?
Mnie możesz upominać, ale jego nie masz prawa.
Ostatnio stresuje się w pracy.
To mój dom i mam prawo robić, co chcę.
Jestem spóźniony.
- Ja też. - Chodźmy.
Jeszcze nie skończyłam.
Wybacz. Reszty wysłucham po powrocie.
Nakarm Soyul przed żłobkiem.
Wybacz, mamo. Na razie.
- Na razie, mamo. Pa, Soyul. - Pa, Soyul.
Myślałam, że po ślubie się od nich uwolnię.
Byłam głupia.
Chcę, by było jak dawniej.